Vordering

Teen hierdie tyd het ek gehoop om weer ‘n werkende internetkonneksie te hê, maar ons het nog nie eers ‘n foon nie. Ons het reeds amper twee weke gelede hier ingetrek, maar soos gewoonlik wanneer die gidi’s iewers heen trek is daar komplikasies. Ons trek altyd in halwe wrakke in, en alhoewel hierdie huis in ‘n redelike toestand is, moet daar nog steeds heelwat werk gedoen word om dit op standaard te bring. Die vorige eienaar het vir so lank nie ‘n telefoon gehad nie dat die telefoonmaatskappy eers die sypaadjie moet kom opgrawe om ‘n lyn aan te lê na die huis toe. Dan eers sal hulle ook die internet kan aansluit. 

Die goeie nuus is dat ek einde ten laaste iemand vasgepen het om my praktyk te behartig tydens my besoek aan Suid-Afrika oor minder as ‘n maand. Dus kan ek oplaas begin om regtig daarna uit te sien, want daar is ‘n goeie kans dat dit gaan gebeur. Die hele trippie het sy ontstaan te danke aan ‘n skoolreunie op Malmesbury wat ek moet bywoon. Ek dink as ons nog ‘n paar jaar gewag het sou heelwat minder van ons klasmaters dit kon bywoon, dis nou of nooit, as’t ware.

Nou sien ek uit daarna om hier en daar ‘n paar blogvriende te ontmoet. Dit gaan heerlik wees. Ek en een van my beste skoolpelle gaan ‘n bietjie deur Suid-Afrika toer. Die gesin kan nie hierdie keer saamkom nie, dus het ons groter vryheid om terug te gaan na plekkies wat saak maak in my lewe. Wie weet, dalk kan ons indraai by Touwsrivier, waar ek in Sub A op die skoolbanke gesit het. Ek wonder of ek nog die dorp gaan herken?

Van een ding is ek seker. Daar gaan heelwat foto’s geneem word. 

Opgewonde is ek vanaand!

Advertisements

Môre trek ons (alweer), en ander skinderstories

So op die vooraand van ‘n trek wil ek sommer net gesels oor wat in ons lewens gebeur, amper soos ons destydse weeklikse brief huis toe uit die kosskool. Hier is niks slim of literêrs nie. Sommer net sit en skryf soos in die ou dae, vir die wat belang stel.

Ons bly eintlik al 3 jaar in hierdie huis, dus nogal lank vir die Gidiwetters. Soos die gereeldes hier weet is mevrou Gidi ‘n eiendomsbelegger, en ons woonhuis is altyd ‘n nommer op haar portefeulje. Dus koop ons gewoonlik die stinkste huis wat ons kan kry, maak hom skoon en reg, en verkoop weer, ad nauseum. Die ekonomiese insinking het gemaak dat ons huidige plekkie langer gevat het om te verkoop, maar alles gaan môre DV deur, en teen die aand behoort ons ‘n lêplekkie geskrop te hê so ‘n paar blokke hiervandaan. Die nuwe huis is natuurlik nie nuut nie, maar het baie potensiaal om eendag ‘n lekker huurhuis te word as ons weer trek. Dis steeds baie naby aan die skool; dus kan die seuns steeds stap, en dit maak sin dat ons hier rond vertoef tot die laaste een uit die skool is. Ek sien uit na ‘n bietjie meer bestendigheid, waar ons die huis kan regmaak vir onsself om in te bly, in plaas van vir iemand anders om te koop.

Dit sal seker so 10 tot 14 dae neem voor ons telefoon aangesluit is, en natuurlik sal ons nie internet hê tot dan nie, behalwe nou ‘n bietjie bandwydte op ons selfone.

Van trek gepraat, ek het reeds ‘n blog begin op WordPress, maar tans is hy in die ontwerp-stadium, en nog nie oop vir die publiek nie. Dis nog eintlik ‘n proefneming, en in my hart is ek nog nie reg vir trek nie. Ek sal nie sommer my blog hier staak nie, want natuurlik is hier ‘n bietjie van ‘n joernaal van die laaste paar jaar, en selfs hier en daar ‘n gediggie of foto’s wat ek nie wil verloor nie.

Dus, soos ek reeds vir ‘n paar gesê het, sal ek nie spoorloos verdwyn nie, maar sal by wyse van spreke ‘n briefie onder die deurmat los wanner die blog anderkant lewendig word.

So ‘n bietjie ander nuus vir die wat belang stel: Die jaarlikse ISFM European Congress (alles oor katte) was vanjaar in Wene (Oostenryk) en ek het dit heerlik gevind. Ek woon die konferensies al sedert 2005 by en het baie vriende gemaak. Snaaks genoeg, die groep waarmee ek die meeste saamkuier is oorwegend Duitsers. Hulle is nie meer skaam om Duits met mekaar te praat terwyl ek by is nie, en oor die algemeen kan ek volg wat hulle sê. Die hoogepunt was ‘n besoek die Vrydagaand aan die “Wiener Riesenrad”, blykbaar die wêreld se oudste “ferris wheel”. Die uitsig oor die stad is ongelooflik. En natuurlik was ons by die Spaanse Ryskool om die beroemde Lipizzaners te sien optree.

So ‘n paar maande terug het beide my diereverpleegsters omtrent gelyktydig bedank. Die een het ‘n aanstelling in die “industrie” gekry as ‘n verteenwoordiger (rep) en die ander het getrou en agter haar man aan getrek. Dit was nogal ‘n dilemma, en die uwe het eerstehands uitgevind hoeveel verantwoordelikhede diereverpleegsters het. Vir meer as ‘n maand moes ek raap ek skraap, en selfs mev Gidi moes kom hand bysit om diere vas te hou en te help skoon maak. Die locum wat vir die grootste deel van die tyd daar gehelp het was self nie gesond nie, dus meestal ‘n nul op ‘n kontrak; nie ‘n gelukkige toedrag van sake nie.

Uiteindelik het ons nou weer ‘n span gekwalifiseerde mense en ek is baie gelukkig met die toedrag van sake. Ek het baie geleer sedert ek alleen verantwoordelikheid vir die praktyk oorgeneem het, en nou het ons vir die eerste keer ‘n groep mense wat ek self uitgesoek het, en wat geen verbintenis het met die verlede nie. Ons kan saam besluit wat nodig is om die praktyk te laat ontwikkel. En ek is bietjie ouer en wyser.

Ja die atmosfeer is soveel aangenamer deesdae en ek is elke dag dankbaar. Daar is wedersydse respek en waardering, en ons weet ons het mekaar nodig om ‘n goeie diens te lewer. Daar is nuwe planne op die horison, en hopelik sal ek bietjie daaroor kan uitpraat wanneer ons dit eers in werking gestel het.

Die seunskinders is gelukkig in die skool, daar is nie boelies wat pla nie, en terloops het hulle weer vanjaar met hulle groepie hulle afdeling van die nasionale animasiekompetisie gewen.

Dit is waar ek nou eers moet groet, behalwe vir ‘n inloer hier en daar tussen besige dae deur, tot ons in die nuwe huis ingeburger is en die internet weer werk.

As Litnet saamwerk sal hier hopelik ‘n paar foto’s verskyn van ons besoek aan die “Wiener Riesenrad”.  Gegroet tot later.

Spammers en ander aanhoudende probleme

Mense ek weet nie wat om met my gereelde spammer te maak nie. Ek kry ‘n outomatiese spam kommentaar op elke blog wat ek pos. Dit help nie om dit uit te vee nie, en ek sien nie ‘n manier om die persoon te blok nie. Ek het terugvoering gegee op “Feedback” maar na 4 dae is daar nog geen antwoord nie. 

Gister het ek probeer om ‘n video te embed, maar dit lyk my die html editor werk ook nie.

Moet ek aanvaar dis maar hoe dit is op Litnet en daarmee verlief neem, of is daar ‘n roete hier deur? Ek kry die gevoel dat dieselfde probleme hulleself herhaal en Litnet luister nie, of neem geen stappe om die blogsagteware te verbeter nie.

Groete en lekker dag.