Teenoorgesteldes?

Gisteraand vier ons gesinnetjie ‘n mylpaal, en na ‘n baie kompeterende rondtetjie 10 pin bowling (wat die grootmense net-net gewen het) eindig ons by The Dolphin & Anchor in Chichester. Ons is nou nie eintlik te gereeld in die pubs nie (te duur en lawaaierig), maar nadat ons twee ander plekke probeer het (een was toe weens ‘n tegniese probleem, en een was vol), kom ons toe hier uit. Dis so lekker dat ‘n mens kinders, selfs in die aand, hier kan bring sonder probleme. Die kos is heel billik, en daar is genoeg om die rawe se honger te stil. So in die loop van die aand vra een van die kinders wat ‘n pasifis is. Ons sê natuurlik “wat dink jy?” en dis duidelik hy’t “pasifis” verwar met “pessimis”.

En toe tref dit ons: passief en aktief is teenoorgesteldes. Maar kan ‘n pasifis en ‘n aktivis dieselde mens wees? Dit lyk toe nogal so. Interessant.

Hoéveel geweld kan ‘n aktivis pleeg in die naam van pasifisme voordat hy nie meer ‘n pasifis se naam werd is nie. In ons wêreld lyk my nogal heelwat.

Interessant. Of is ek dalk net ‘n pessimis?

Advertisements

Huil met die huilendes – vir Willemien

Willemien wroeg en worstel hier met haar herinneringe aan ‘n huilende dogtertjie. André praat van sy klein hartjie. Ek verstaan goed. Ons het ook hierdie kwaal in ons familie. My pa het altyd gesê ons erf dit by ons De Goede familie. Ek dink nie regtig dis ‘n kwaal nie. Dis eintlik ‘n goeie ding, want dit noop jou om iets te doen. Nou wil ek, spesiaal vir Willemien vanoggend weer verwys na Krokodil se blog in Augustus, oor Dr Estés. ‘n Mens word so oorweldig deur die lyding en hopeloosheid van jou omgewing. Die wêreld, en Suid-Afrika huidig spesifiek, is ‘n plek wat mens baie kan laat huil. Dan gaan ek maar terug na hierdie wyse woorde:

Do not lose heart. We were made for these times.  Kliek op die skakel en lees dit gerus.

En soos ek in Augustus gereageer het, is ek maar weer by die seesterre. Daar is geen beter inspirasie nie:

Die volgende een is ‘n verwerking van Loren Eiseley se essay, “The Unexpected Universe”.
Hy het ‘n wonderlike subtiele manier om groot waarhede uit te lig:

http://www.eiseley.org/Star_Thrower_Cook.pdf

Die ander stukkie is ‘n verwerking deur Joel Barker, en is vir my meer bekend:

http://www.starthrower.com/star_thrower_story_script.htm

Hierdie laat my dink aan Ezile se woorde, “Onthou net, aanhouer wen”

Sneeu 2

Verlede Donderdag ry ek en GK Kingston Lisle toe vir ‘n vergadering. Ons moedermaatskappy se kantore is in ‘n baie klein dorpie, in ‘n ou skuur wat omskep is, tussen perdestalle. Ek besluit toe om sommer kortpad te kies tussen die perdeplase deur, ter wille van die uitsig. En wát ‘n uitsig! So gly-gly gaan ons die laaste bult af en maak dit amper nie om betyds te stop by die T-aansluiting nie. Dis pragtig, maar nogal gevaarlik. Die karpark is so vol ys, jy loop gly-gly. Ons het dit toe darem reggekry om vergadering te hou. Dit nou alles omdat die besturende direkteur van Companion Care perdbevoeter is. Gelukkig het ons die aand by die huis gekom. Net hier suid van Newbury op die A34 was die sneeu weg.

Hierdie week is dit sommer amper al warm. Môre se voorspelling is 10 °C.

The Shack

Ek het vanoggend “The Shack” deur William Paul Young klaar gelees.
Terloops het Douwe so pas sy indrukke oor die boek geplaas, en Madi reeds op 15 Desember verlede jaar.

Ek het die boek redelik langtand begin lees nadat iemand hom as ‘n kersgeskenk vir my gegee het. Halfpad deur die storie het die vreemdheid daarvan my bietjie laat wonder, maar ek het op Willemien se aanbeveling verder gelees en kan eerlik sê dit het ‘n besondere indruk op my gemaak.

Hierdie boek bring ‘n vars interpretasie van die karakter van God, en veral sy betrokkenheid by ons persoonlike pyn.

Gaan hiernatoe vir ‘n video-onderhoud met die skrywer.

Die boek se webblad is hier.

“We routinely disqualify testimony that would plead for extenuation. That is, we are so persuaded of the rightness of our judgement as to invalidate evidence that does not confirm us in it. Nothing that deserves to be called truth could ever be arrived at by such means.” – Marilynne Robinson, The Death of Adam

As hy nog op jou bedkassie lê kan jy hom nou maar gerus optel en begin lees.

Sneeu

Sneeu het Sondag saggies begin neersif. Teen die tyd dat ek huis toe gery het na werk (so net na 15.00 GMT) het dit op karre begin lê soos versiersuiker.

Vanoggend was die hoofpaaie gesout (hier gebruik hulle ‘n mengsel van sout en sand), maar die systraatjies en laninge het poeiersneeu gehad wat baie vinnig vasgetrap en gevries was.

So gly-gly is ons hier uit met die kar, en ek het my skool-ronde gedoen. GK se kinners opgelaai, asook die locum verpleegster. Alles het goed gegaan tot ons afdraai op ons industriële gebied, toe gly ons weer ‘n bietjie. Die wat al op vars sneeu gery het sal die vreemde gevoel ken. Dit voel bietjie soos om op ‘n styrofoam beanbag te loop.

Hier in die Suide van Engeland is mense nie juis op sneeu ingestel nie omdat die so skaars is. Treine word gekanselleer en skole sluit. My arme jongste was wel by die skool, en vanaand baie verontwaardig dat hulle skool omtrent die enigste was wat nie toegemaak is nie. En soos dit maar gaan is hulle nie toegelaat om buite te speel nie omdat dit kwansuis te nat was. Health and Safety gone mad.

Natuurlik het helfte van die span nie by die werk uitgekom nie, want hulle ry trein, of het die dag siekverlof geneem. Ons het ook minder as die helfte van ons kliënte gesien, die ander het hulle afsprake gekanselleer.

‘n Bietjie sneeu is prettig vir baie, behalwe die besighede wat probeer besigheid doen op so ‘n dag.

Ons kla nie. Jammer ek kon nie foto’s neem nie. Was heeldag binne. Dalk sneeu dit môre weer.