Ek sukkel om weg te gooi.

So amper twee dekades gelede het ons hier aangekom elkeen met ‘n rugsak, lekker jonk en onbevange. Daar’s min dinge so lekker as om alles wat jy nodig het in ‘n sak met jou saam te kan dra. Die ander goed wat jy agter gelaat het is van minder belang, onnodig.

Hoekom is dit dan so moeilik om weg te gooi? Ons het amper twee dekades gevat om elke keer wat ons in Suid-Afrika gekuier het, nog verder deur ons ou goed te gaan en weg te maak. Aan die begin was dit maklik. Al die meubels en groter huisware het ons verkoop. Al die skilderye en matte is by familie. (Ezile, eendag sal ek weer ‘n ou Suidwes skilderytjie en miskien ‘n karakoelmatjie terug wil leen hoor). En tog is daar nog ‘n paar goedjies by my ma weggebêre wat ek nog nie die hart voor het om weg te gooi nie.

En hier? Wel twee rugsakke vol het gegroei tot twee huise vol. Sommige van ons bokse is by bure gestoor. Meestal die boeke. Ons eie solder is vol goed. Ons koop gereeld ou huise, maak hulle reg en verkoop weer, en gooi gereeld goed weg. En steeds groei ons lys van besittinkies. Nou wie se skuld is dit? Nie my vrou se skuld nie. Haar standaard antwoord is: “Ek wed jou as ek iets weggooi sal jy nie vir my kan sê wat weg is nie, so lank laas het jy daarna gekyk.” En my antwoord is: “Moenie, dit sal my siel skade doen. Ek moet eers behoorlik afskeid neem.”

Ek’s ‘n eekhoring. Ek blameer my pa. Hy’t altyd gesê: “Ek steek dit in my tas, dit kom my dalk te pas.” Die goed wat ek die moeilikste weggooi, is enige iets te doen met ‘n rekenaar. Hier is nie een rekenaar in my huis wat nuwer as 5 jaar oud is nie. Van die ou goed was al half stukkend, soos die leptoppie wat per ongeluk van die tafel af gevlieg het. Want ek kan mos nog partjies by hom gaan kannibaliseer. In elk geval, toe die son vandag so lekker skyn, en die lente so swaar in die lug hang, raak ek roekeloos.

Ek het ‘n volle twee rekenaars vandag weggegooi, en ‘n hele klomp ou zip discs. Daardie goed was mos op hulle tyd fantasties, ‘n floppy disk (of stiffie soos hulle hom in Suid-Afrika noem) met ‘n volle 100 megabite stoorplek! (Ek wonder of die Engelse “floppy” en Suid-Afrikaanse “stiffie” iets met optimisme of gebrek daaraan te doen het?) Nou ja, natuurlik is ek te geworried oor “identity theft” om net die klomp goed in die asblik te gooi. Eers die hardeskyf van my ou skootrekenaartjie sjirurgies verwyder, en met ‘n hamer die ewigheid ingestuur, toe die hopie verwronge plastiek en metaal ewe plegtig in ‘n winkelsak gepak. ‘n Paar gesangversies gesing. En innerlilk ‘n traan gestort. Net innerlik hoor.

En na die tip toe gery met gemengde gevoelens. En weet jy wat? Ek voel vryer vanaand. Die ou rekenaars het natuurlik elkeen ‘n storie. Maar die hardeskyf-geheue wat knus in my kranium tuisgaan sal nie sommer vergeet nie. Tensy een of ander laer lewensvorm dit met ‘n hamer verpletter.

Ek het nog baie ander goed wat ook moet weggesmyt word. Maar gee net bietjie kans dat ek behoorlik afskeid neem.

Advertisements

Soetsuurdeeg

Die Mobbers (sien therina se blog) het die naweek fees gevier met goeie Kaapse kos. Mooi so julle, ons was in die gees daar. Kreef, soetpatat, korrelkonfyt en tuisgebakte brood.

Nou wil ek weet of dit soetsuurdeegbrood was. Dan was dit volmaak.

Soetsuurdeeg het my ouma altyd gebak in Malmesbury. Brood vir elke dag, en ook beskuit met rosyntjies. Daar is niks wat by hierdie smaak kom nie.

Vir jare het my ma dit ook moes bak, want my pa was van Vredenburg se wêreld. En kroek mog sy nooit as te nimmer nie. Nie ‘n druppeltjie suurdeeg mag in die mengsel gaan nie. Al flop dit soms. Jy weet mos soetsuurdeeg moet mens met baie respek en delikaatheid hanteer. Ek het as kind gereeld vir my ouma die deeg geknie, en soms vir my ma ook. Deesdae dink ek nie kan Ma op haar eie meer die brood bak nie, dis te hard op die skouers.

Op Malmesbury het hulle soetsuurdeegbrood in die winkels ook verkoop. Ek weet nie of dit nog so is nie. Maar niks kom by die tuisgebakte smaak nie. Met moskonfyt.

En môre is dit boontjiebredie. Wat vandag gemaak moet word sodat die sous kans kry om dik te raak.

Hierdie is by uitstek “comfort food”. Amper soos pap en wors noord van die worsgordyn.

Waar pas ek in?

Ek wonder soms by watter generasie ek tuis hoort. Ek is ‘n kind van die vroeë sestiger jare, en was ‘n tiener in die sewentigs. Ek’s gebore op die spilpunt tussen “Baby Boom” en “Generation X”. Volgens die Wikipedia se definisie is ek deel van “Generation Jones”. Hier volg ‘n uittreksel uit daardie artikel:

American social commentator Jonathan Pontell defined this generation and coined the term naming it.[4] Prior to the popularization of Pontell’s theory, its members were identified with either Baby Boomers or GenerationX’ers.

The name “Generation Jones” has several connotations, including: a large anonymous generation, and a “Keeping up with the Joneses
competitiveness borne from this generation’s populous birth years. The
connotation, however, which is perhaps best known stems from the slang
word “jones” or “jonesing”, which means a yearning or craving. Jonesers
were the people who as teens in the 1970s made this slang word popular[5],
but beyond this historical claim, many believe the concept of jonesing
is among this generation’s key collective personality traits. Jonesers
were given huge expectations as children in the optimistic 1960s, and
then confronted with a different reality as they came of age in the
pessimistic 1970s, leaving them with a certain unrequited, jonesing
quality.

Ek vermoed bogenoemde definisie werk beter in die Amerikaanse konteks waar dit ontstaan het, en ons wat in Suid-Afrika groot geword het is ook beïvloed deur die isolasie waarin ons regering ons gedompel het in daardie tyd. Ek is deel van ‘n groep wat meer uit avontuurlus as noodsaaklikheid die land verlaat het en oor die wêreld verstrooi is, alhoewel baie van my tydgenote hulle weens politiese oortuigings in die tweede kategorie bevind het.

Nou-die-dag sit ek saam met ‘n groepie Suid-Afrikaners en kyk na ‘n televisie program “Around the World in 80 Faiths”  In die spesifieke program besoek Peter Owen ‘n uiters konserwatiewe Suid-Afrikaanse kerk, en ek kon in my bene die krieweling aanvoel. Enersyds omdat ek voel die kommentator het uit sy pad gegaan om die meer ekstreme sienings van ‘n vorige generasie te gaan uitkrap. Andersyds omdat ek weer begin onthou het waarmee ons generasie gevoer is as kinders. Hoe ver het ons nie gevorder sedertdien nie? So probeer ons onsself in elk geval wysmaak.

Een ding is verseker. Die Suid-Afrika wat ons aan die begin van die 90’s agtergelaat het is met ‘n redelike ferme hand van die skaakbord afgevee. ‘n Nuwe generasie het grootgeword na die 1994 verkiesing. Dis asof mense, selfs die ouer garde, hulle uiterste bes gedoen het om op te vang met die res van die wêreld, beide in tegnologie en in morele standaarde. So asof hulle wil sê: “Dis nou maar ok om die wet te breek want as hulle dit kan doen kan ek ook.”

So in SA terme praat ons seker van ‘n post-apartheid generasie. En ons ouer garde spartel bietjie rond om ons identiteit mooi te verstaan. Ek is een van diesulkes wat die 1994 verkiesing vanuit Engeland gevolg het, en met ‘n knop in die keel, en groeiende verwondering die geboorte van ‘n Reënboognasie gade geslaan het.

Hier in 2009, en op my ouderdom kom ‘n mens bietjie tot stilstand, meestal omdat die kniekoppe ‘n bietjie styf en die asem ‘n bietjie korter begin word. En ‘n mens worstel steeds met die vraag: “Waar hoort ek nou eintlik?”
Maar nie vir te lank nie, want dis nou tyd vir ‘n laaste koppie warm melk voor ek in die bed moet duik.

Toe-oë afspraak 2

Ons het ‘n woonstel gekry vir ons mense: grondvloer, agtertuintjie, mooi skoon, sonnig, kort nog meubels. Dis reg in die “village centre”. Poskantoor, bank, slaghuis, launderette, fish&chips winkel, tandarts (Afrikaanssprekend nogal). En die see is ‘n paar blokke weg. Alles binne stapafstand.

Toe ons hier aangekom het in 1991 het ons in gagga plekke tuisgegaan. Ons hoop dis vir hulle anders. 

Vrydag is die dag.

As ek nou geweet het wat ‘n “blind date” is

sou ek die Afrikaanse uitdrukking gebruik het. Enige idees?

In elk geval, ek dink ek het net een keer in my lewe op ‘n regte blind date gegaan, en dit was ‘n “kom jy ook maar saam vanaand, want een van ons pelle het nie vanaand ‘n date nie.” Ons was nog op universiteit. Gelukkig was die meisie nie onaardig nie, en die aand redelik pynloos. Dit kon seker as suksesvol beskryf word want ons het geen verwagtinge van mekaar gehad nie.

Nou binnekort arriveer hier twee Suid-Afrikaners om by ons te kom werk. Dis ook soort van ‘n blind date, want ons het hulle nie ontmoet nie. Hulle het wel by ‘n familielid van my ‘n onderhoud gehad en ons het baie oor die foon gepraat.

Dis nou nadat ons 6 maande lank van lokums gebruik moes maak. Lokums is maar net nie dieselfde nie, al is hulle hoe goed. Hulle het ‘n korttermyn verbintenis en lojaliteit teenoor die besigheid.

So vir ons almal gaan dit ‘n avontuur wees. Vir hulle ook. Te minste praat ons dieselfde taal en ons het op dieselfde universiteit studeer. Dit tel vir baie in ons beroep.

Dalk is dit ‘n groot sukses, wie weet? Kan nie meer wag nie….

Ek is darem nog hier

Net vir die wat wonder, ek’s nog hier, net besig. Ek los ‘n ietsie vir die kies:

Hulle stop die Jafel en wil he hy moet in die pypie blaas.
“Kan nie.” seg hy “Ly aan asma.”
“Dan sal ons ongelukkig moet bloed trek.”
Kan nie.” seg hy “Is ‘n bloeier in die ergste graad.”
“Staan dan asseblief op jou een been.”
“Kan nie” seg hy “Het erge middeloorontsteking.”
“Loop dan asseblief vir ons op die wit streep.”
“Kan nie” seg hy “Is te dronk.”